Kasno proljećno buđenje planinske prirode, prvenstveno prekrasni cvjetovi narcisa i njegov prepoznatljivi izražajni miris, su bili podsticaj da Planinarsko društvo „Zelengora“ i ove godine organizuje druženje planinara i ljubitelja prirode na zelengorskoj Pašinoj poljani (oko 1400 mnm). U okviru ove akcije je četrdesetak učesnika, svih uzrasta, u nedjelju, 31.05.o.g. provelo prekrasan dan uživajući u raznim vrstama sadržaja koje pruža Pašina poljana i njeno bliže i šire okruženje. Svi učesnici su organizovanim ili sopstvenim prevozom iz Foče, preko sela Vrbnica, preveženi do na Pašinu poljanu, gdje su, u skladu sa svojim afnitetima i fizičkim mogućnostima, imali na izboru različite vrste sadržaja. Dan je u najvećem dijelu bio prekrasan, modronebeski i sunčan, što je doprinijelo da svaki od učesnika zadovolji sopstvene porive i želje.

Veći dio učesnika akcije (njih dvadesetak) se opredijelilo da dan provede u šetnjama prostranom Pašinom poljanom, i bližom okolinom (do podnožja Videža i do Starog katuna) uživajući u mirisu narcisa, svježem planinskom vazduhu, zelenilu poljane, visokoj četinarskoj šumi koja je okružuje, pogledu na okolne vrhove koji iznad šume izviruju i na nebesko plavetnilo, malo gdje tako izrazito plavo kao u planini. Neki su uz to su svojim afinitetima prilagođavali i niz drugih sadržaja, svojstvenih izletnicima, uz neizbježnu vatricu, krčkanje lončića i razne vrste „kapljica“.

 

Jedan broj učesnika (njih desetak) je odabrao da prošeta do oko 1,5 sat udaljenog vrha Videž (1864 mnm). Nakon izlaza šumovitom dolinicom potočića, koji iz Poljane izvodi na istočne travnata padine Videža, ukazuje se prelijep pogled na njegov vrh. Zelenim tepihom, prošaranim proljećnim planinskim živopisnim cvjetovima, pored još uvijek vodom bogatih potočića,  su do vrha izašli svi oni koji su se odlučili za ovu varijantu uživanja. Teško je reći šta je bilo ljepše, uživati izlazeći uz zelene sagova ka vrhu, odmoriti kraj viševjekovnih stećaka, na platou podno vrha, ili posmtarati sa vrha unedogled, na sve strane, Zelengoru i niz drugih planina na horizontu, i to uz kafu koju je jedan od starijih učesnika imao snage i volje (moramo ga pomenuti, „Ćato“) pripraviti svima koji su izašli. Isto uživanje je pratilo i povratak, koji nije pomućen ni kasno popodnevnim oblacima koji su nagovještavali mogućnost proljećne kiše.

Jedanaest učesnika od 20 do 70 godina se opredijelilo za puni planinarski aranžman čiji je krajnji cilj bio vrh Kozje strane, drugi po visini na Zelengori (2014 mnm). Prvi dio puta se poklapao sa prethodnim pravcem do Videža, pri čemu je uživanje u tom dijelu, izuzimajući kafu, bilo identično, kao i kod grupe o kojoj je prethodno bilo riječi.

Od Videža se ova grupa kretala lagano, blagom kosinom, uz same rubove grebena koji spaja vrhove Videž i Orlovac, napuštajući greben povremeno i blago samo kad bi se njime ispriječilo rastinje bora krivuljha. Sa vrha Orlovca (1960 mnm) u kasnim majskim danima, po lijepom i vedrom vremenu kao što je bilo ovaj put, je pogled na sve strane očaravajući. Puno prostora bi trebalo da bi se opisala sva ljepota, bliska i daleka, koja se sa tog vrha pruža.

Ono što ipak posebno plijeni pažnju je Orlovačko jezero na koje pogled iz ptičje perspektive, skoro sasvim vertikalno,  ima posebnu ljepotu.

Nastavak kretanja prema Kozjim stranama je sa Orlovca takođe tekao grebenom, sa blažim spustanjima i penjanjima, do prevoja na kojima se ukršta pravac koji od Orlovačkog jezera vodi prema Ljubinom grobu sa grebenom prema Kozjim stranama. Greben ka Kozjim stranama sa ove strane, od pomenutog raskršća na prevoju, nije posebno ni strm ni dug. Za oko pola sata su svi učesnici koji su se opredijelili za ovu turu savladali poslednji uspon. Cjelokupan put je od Pašine poljane do vrha Kozje strane trajao nešto više od 4 sata laganog hoda.

Opisivati pogled sa ovog centralnog vrha Zelengore, po mnogim planinarima i najljepšeg, oduzelo bi puno prostora, a i izdvajanje bilo kog detalja bi bilo nepravedno. Zato sugerišemo svima onima koji se odluče izaći na najviši, susjedni i vrlo bliski vrh Bregoč, neka ne žale i ne štede snagu, neka izađu vidljivim i lako prepoznatljivim grebenom i na Kozje strane, sigurno neće zažaliti.

Za povratak je odabrano spustanje sa vrha grebenom kojim se i izašlo, a potom je odabrano uključivanje padinama Orlovače na put prema Ljubinom grobu, zatim Crnom jezeru, Starom katunu do na Pašinu poljanu.

Jednako lijepi utisci su pratili cio tok povratka jer su vremenske prilike do pred sam kraj puta bile stabilne. Teško je i ovdje odabrati najljepše i nepravedno bi bilo izdvojiti bilo šta. I u ovom slučaju možemo samo sugerisati obilazak Zelengore pravcem koji je izvedena ova akcija. Utisci i onih koji su tokom akcije prvi put prošli ovim pravcem, bez obzira na uloženi napor, će to sasvim sigurno potvditi.

Prvi kišni pramenovi i bljesci munja su se na horizontu pojavili neposredno prije nego je ova grupa ušla u šumu koja okružuje Pašinu poljanu. Ostalo je taman toliko vremena da se prije prvih kišnih kapi i jače grmljavine i ona na kratko uključi u opšte druženje i veselje svih učesnika koje je već trajalo. Svako je za sebe, u podužem putovanju makadamskim cestama, u ćutanju sumirao pozitivne utiske i pravio planove za naredno druženje sa planinom i njenim ljubiteljima.

Izvor: PD Zelengora